ตั้งใจไว้นานแล้วว่าจะเขียนเรื่อง "ตะรุเตา กับเราสามคน" และอยากเขียนเงียบๆ แต่ยังหาที่เงียบๆไม่ได้ จนมาเจอที่นี่... แนวๆว่าเงียบดี ถูกใจ... ถูกใจเหมือนวันที่รู้สึกว่าตัดสินใจไม่ผิด ที่ไปตะรุเตาด้วยกันสามคน (ท่ามกลางความวิตกกังวลของพ่อแม่ของเรา เพราะสึนามิเพิ่งผ่านไปไม่นาน)
พี่แอมป์ยกความดีความชอบให้น้องแพร เพราะสามารถทำให้พี่แอมป์พูด(ในใจ)ว่า ไปก็ไปฟะ เป็นครั้งแรกในชีวิต และขอบคุณมินดี้ที่สุดในโลก ที่ตั้งใจชวน เต็มใจไป และไม่ยอมเปลี่ยนแผนเลย ไม่ว่าพี่แอมป์จะเลียบเคียงหว่านล้อมอย่างไรก็ตาม
น่าทึ่งที่สุดในโลกเลย คนชอบเที่ยวสองคน ทำให้คนที่ไม่ต้องการไปที่ใดในโลกทั้งสิ้น นอกจากอยู่บ้าน(เท่านั้น) ต้องกลายเป็นคนจัดทัวร์เอง โทรฯจองที่พักอุทยานเอง ถามทาง หาทาง งมทาง ลั้นลันลาไปกันเองสามสาว ท่ามกลางความสนุกสนานของน้องๆ และความอยากกลับบ้านเร็วๆเท่านั้น ของพี่สาวขวางโลกหนึ่งตัว
แต่น้องสาว(ทั้งไทยและฝรั่ง)ก็มิได้ย่อท้อ ยังคงตั้งหน้าตั้งตาสนุกตั้งแต่ยังไม่ได้ไป ในขณะที่พี่แอมป์ยังคงตั้งหน้าตั้งตาสงสัยอยู่เสมอ ว่ามันสนุกตรงไหนฟะ ทะเลเนี่ย... มันก็น้ำเค็มๆสีเขียวสีฟ้าธรรมดาแท้ๆ ..พี่แอมป์อยากอยู่บ้านเท่านั้น.. ดูเถอะคนเรา.. อิอิ
ตอนไปซื้อข้าวซื้อของเตรียมตัวไปกันนั้น ทั้งมินดี้ทั้งน้องแพรซื้อนั่นซื้อโน่นซื้อนี่อย่างคล่องแคล่ว แล้วก็หันมาปรึกษาพี่แอมป์อย่างตั้งอกตั้งใจ จนพี่ไม่กล้าทำหน้าคิดถึงบ้านให้น้องเห็น ได้แต่ยิ้มเออออไปสุดชีวิต......
จนกระทั่งถึงตอนซื้อชุดว่ายน้ำ ......พี่ถึงได้โวยวายว่าไม่เอาทูพีซ ต่อให้มีฝรั่งทั้งเกาะ ก็ไม่เอาเด็ดขาด ว่าแล้วพี่ก็เลือกชุดสีเข้มเข้ากับผิวแถมเป็นกางเกงกระโปรงอีกต่างหาก กุล-ละ-สะ-กี หยั่งเดี๊ยนจะไปแต่งกายประเจิดประเจ้อโชว์ปลาทะเลได้อย่างไร น้องคงคร้านจะรำคาญก็เลยตัดใจยอมให้เอาชุดนี้ พี่ก็เพิ่งมาเห็นว่าสีมันเหมือนหินโสโครกยังไงยังงั้น แต่ไหนๆเอามาแล้วก็เลยตามเลย ใส่แล้วก็สวยแทบแย่ แต่พี่ก็ชอบของพี่ละ จะได้ลงทะเลไม่อายปลา
วันเดินทาง พี่แอมป์ยังนึกอยู่ว่าเราไปตั้งสี่วันแน่ะ นานจัง ตอนนั่งรถไป มินดี้ก็หลับเอาๆด้วยความเหนื่อย น้องแพรก็สนุกเสมอไม่เคยเปลี่ยน พี่แอมป์ก็คิดเป็นอยู่อย่างเดียว "กับบ้าน...จากาบบ๊าน..น.." ....คิดเป็นเท่าเนี้ยแหละ ฮา....!...
ตอนนั่งเรือไปถึงตะรุเตา แล้วก็อยู่ที่นั่นตั้งสามวัน พี่แอมป์ก็คิดเหมือนเดิมทั้งสามวัน ทะเลน่ะสวยนะจ๊ะ ปลาก็สวย ส่วนเรือก็โคลง และคลื่นก็แรงนัก พี่แอมป์สู้คลื่นไม่ได้เลยแม้แต่ระลอกเดียว ว่ายน้ำก็ไม่แข็ง กลั้นหายใจก็ไม่ได้ ลงน้ำแล้วเหมือนจะขาดใจ หัวใจเต้นไม่ทัน แต่พี่แอมป์ก็ไม่ได้บ่น เพียงแต่บอกน้องว่าขอว่ายน้ำเล่นอยู่ริมฝรั่ง ในขณะที่น้องอยากให้พี่ร่วมว่ายน้ำชมปะการังสวยในน้ำลึกอย่างโรแมนติกร่วมกัน แต่พี่ก็ร่วมฝันกับน้องไม่ได้ เพราะหัวใจพี่แอมป์ไม่แข็งแรงเลย แล้วก็คงจะอ่อนแอลงทุกวัน....
มินดี้จะให้พี่แอมป์ว่ายน้ำเกาะไปจนถึงปะการังแสนงามท่ามกลางปลานีโม่แสนสวยนับร้อยๆตัว น้องแพรถามแล้วถามอีกว่าไม่ลงไปแน่หรือ พี่รู้ว่าน้องพะวงห่วงกลัวพี่จะไม่สนุก อยากให้พี่เห็นโลกแสนสวยใต้น้ำที่เราดั้นด้นมานับพันกิโล และไม่อยากให้พี่นั่งเมาคลื่นอยู่บนเรือ
ตลอดสามวันที่น้องว่ายน้ำเหมือนปลา และเพลิดเพลินกับปะการัง ดอกไม้ทะเล ปลาหลายพันธ์หลากสี สัตว์หลากสปีชี่ใต้ทะเลนั้น พี่แอมป์มีความสุขกับการนั่งมองน้องมีความสุข พี่รู้สึกขอบคุณน้องทั้งสองคนเหลือเกิน
ความสุขของพี่แอมป์ ไม่ได้อยู่ที่ทะเลสวย ไม่ได้อยู่ที่ฟ้าครามสดใส ความสุขของพี่แอมป์อยู่ที่การได้มองเห็นความสุขที่ฉายออกมาจากแววตาของผู้อื่น การได้เห็นคนที่เรารักมีความสุขสนุกสนานเบิกบานฤทัยอยู่ตรงหน้านั้น เป็นความหฤหรรษ์สำเริงสำราญ เบิกบานในอารมณ์เป็นที่ยิ่ง
อาจเป็นเพราะพี่แอมป์เป็นคนชี้เกียจ ไม่ยอมดิ้นรน แม้จะเป็นการดิ้นรนเพื่อไปหาความสุข ...ก็ไม่รู้สึกอยากไป... เพราะพี่แอมป์ต้องการความสุขเงียบๆ อันเกิดจากใจสงบ ความสงบของพี่แอมป์มีอยู่แล้วที่บ้าน ไม่ต้องไปตามหาที่ไหนไกลเลย.....
ตะรุเตา ครั้งนั้น จึงเป็นความทรงจำที่น่ารักและน่าประทับใจที่สุด ตั้งแต่เคยไปเที่ยวมา เพราะเป็นการท่องเที่ยวแบบรวมพี่น้องนานาชาติ น้องแพรกับมินดี้กับพี่แอมป์ เป็นความต่างบนความเหมือนที่ลงตัวที่สุด
การไปเที่ยวกับคนที่เป็นตัวของตัวเองนั้น ทำให้รู้สึกผูกพันโดยอิสระ หมายความว่าใครใคร่ทำอะไรก็ทำ ไม่บังคับให้ต้องทำเหมือนๆกัน (ซึ่งถ้าเป็นแบบนั้นพี่ก็เปิดแน่บแต่ต้นอยู่แล้ว) พวกเราไม่ได้เป็นแบบนั้น เราเป็นอิสรชนพอๆกันทั้งสามตัวเลย...
ต่างกันนิดเดียวอีตรงที่พี่ไม่ยอมให้พวกเราเปิดประตูนอนตอนกลางคืน เพราะพี่เสียว พี่ยังไม่ได้แต่งงาน.....ฮา.....
แม้วันจะผ่านเลยมานาน แต่วันที่ฟ้ากระจ่าง แดดใส และทะเลสีเขียวครามสดใสของตะรุเตา ก็ยังลอยมาให้เรานึกถึงและยิ้มอย่างมีความสุขได้เสมอ ดูรูป วันพีซ ของพวกเราทีไรก็มีความสุขทุกที
แม้จะมีแต่ปลาและสาหร่ายเท่านั้นที่ได้เห็น แต่นั่นก็ไม่เป็นไร เราถือว่าพวกเดียวกัน....
และ "ตะรุเตา" ในวันเหล่านั้น ... จะเป็นความทรงจำที่แสนประทับใจของเราสามคนตลอดไป.
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น